Są zdania, które nie brzmią dramatycznie. Nie krzyczą. Nie wołają o pomoc. A jednak w gabinecie terapeutycznym mają ogromną wagę. Jednym z nich jest właśnie to: „Coraz częściej mam wrażenie, że życie mnie omija.” To zdanie bardzo rzadko pojawia się w momentach ostrego kryzysu. Częściej rodzi się w okresach przejścia, wtedy, gdy zewnętrznie „wszystko jeszcze działa”, ale wewnętrznie zaczyna brakować obecności. Nie chodzi o czas. Chodzi o bycie.

Współczesna kultura psychologiczna jest pełna odpowiedzi na pytanie: jak? Jak uspokoić lęk. Jak regulować emocje. Jak poprawić relacje. Jak działać skuteczniej. A jednak coraz więcej ludzi przychodzi z pytaniem: dlaczego? Dlaczego mam tak żyć. Dlaczego to mnie spotkało. Dlaczego mam się starać. Dlaczego w ogóle wstawać rano. To nie są pytania objawowe. To są pytania egzystencjalne.

Mam wszystko, co powinnam mieć i nie wiem, dlaczego to nie wystarcza. To zdanie bardzo rzadko wypowiadają osoby, które „sobie nie radzą”. Częściej mówią je ludzie, którzy radzili sobie zbyt długo. Z zewnątrz wszystko się zgadza. Życie jest poukładane. Odpowiedzialne. Racjonalne. Jest praca, często wymagająca, sensowna, czasem prestiżowa. Jest dom. Relacje. Stabilność. A jednak pojawia się myśl, która bywa natychmiast zagłuszana: dlaczego tego nie czuję?

Nie jestem nieszczęśliwa/y ale nie czuję, że żyję.To zdanie rzadko brzmi dramatycznie. Często pojawia się mimochodem , bez łez, bez alarmu, bez „wielkiego kryzysu”. A jednak niesie w sobie coś fundamentalnego: utraconą więź z własnym życiem. Nie chodzi o to, że „jest źle”. Bywa stabilnie. Funkcjonalnie. Poprawnie. Czasem wręcz tak, jak „powinno być”. A jednak pojawia się doświadczenie, które wiele osób opisuje podobnie: jakbym żyła obok siebie, jakbym była za szybą, jakby mn

Współczesna psychotraumatologia coraz wyraźniej mówi o tym, że trauma to nie tylko: reakcja układu nerwowego, pamięć ciała, nadmiar pobudzenia. To także, a czasem przede wszystkim, rana sensu Filozofowie widzieli to pierwsi: trauma rozbija opowieść o świecie, podważa zaufanie do rzeczywistości, niszczy oczywistość istnienia. Dlatego osoba po traumie często nie pyta: „jak mam się uspokoić?” Pyta:„jak mam dalej żyć w świecie, który przestał być bezpieczny?”

"Nie mam prawa narzekać, a jednak…" To zdanie bardzo rzadko wypowiadane jest głośno. Częściej pojawia się półgłosem, jakby samo jego sformułowanie było czymś niestosownym. Bo przecież: - inni mają gorzej, - życie „obiektywnie” się udało, -nie wydarzyło się nic, co usprawiedliwiałoby trudność. A jednak… coś boli. Coś ciąży. Coś nie daje spokoju. I właśnie w tym miejscu bardzo często pojawia się wstyd.

Søren Kierkegaard jako jeden z pierwszych powiedział coś, co do dziś bywa mylone z patologią: lęk nie jest zaburzeniem —jest konsekwencją wolności. Jeśli mogę wybierać, mogę też zbłądzić. Jeśli moje życie ma znaczenie, mogę je utracić.Jeśli coś jest ważne, mogę to stracić. Lęk egzystencjalny nie jest więc „błędem systemu”. Jest dowodem, że życie nie jest obojętne. Współczesna psychologia często próbuje ten lęk: wygładzić, zredukować uspokoić zredukować, uspokoić.

Społeczna etykieta siły działa podstępnie. Z jednej strony przynosi uznanie, zaufanie i podziw. Z drugiej — zamyka bardzo ważne drzwi. Osoby postrzegane jako „silne”: - rzadziej słyszą pytanie „czy czegoś potrzebujesz?”, - rzadziej otrzymują realną pomoc, - częściej spotykają się z założeniem, że „poradzą sobie same”. Ich potrzeby stają się niewidzialne.

Stan pomiędzy.... najbardziej ignorowany sygnał ostrzegawczy. To zdanie nie brzmi dramatycznie. Nie wywołuje alarmu. Często przechodzi niezauważone nawet przez osobę, która je wypowiada. A jednak w pracy terapeutycznej to jedno z najważniejszych zdań ostrzegawczych, jakie możemy usłyszeć. Opisuje stan przedkryzysowy, który w naszej kulturze jest niemal niewidzialny. Bo nie wygląda „wystarczająco poważnie”.

To, co pacjenci opisują jako „koniec”, bardzo rzadko dotyczy ich potencjału. Znacznie częściej dotyczy ról, które przez lata były jedynym źródłem sensu i energii. Najczęściej kończy się: rola silnej / silnego, funkcja tej, która „zawsze daje radę”, sens oparty wyłącznie na odpowiedzialności, kontroli i byciu potrzebnym. Te strategie bywają bardzo skuteczne. Często są też konieczne na wcześniejszych etapach życia. Ale mają swoją cenę. I swój termin ważności.

To jedno z najczęstszych zdań, jakie słyszę w gabinecie. I jedno z najbardziej mylących. Bo kultura, w której żyjemy, nauczyła nas, że "ciężko" musi mieć powód. Najlepiej konkretny, widoczny, „poważny”:– wydarzenie,– stratę,– kryzys,– diagnozę. Jeśli nie potrafimy wskazać jednego wyraźnego „dlaczego”, bardzo szybko zaczynamy podważać własne odczucia. Skoro „nic złego się nie dzieje”, to może przesadzam? Może jestem zbyt wrażliwa? Może po prostu nie radzę sobie tak dobrze, jak

Czy kiedykolwiek poczułaś, że życie biegnie obok Ciebie? Że działasz, ale jakby ktoś inny trzymał ster? Że jesteś zmęczona nie dlatego, że robisz za dużo - ale dlatego, że robisz rzeczy, które nie są Twoje? To właśnie takie momenty zapraszają do zatrzymania. Do spojrzenia nie na świat - ale do środka. Nie po gotowe rozwiązania, ale po prawdę, która od dawna czeka, by ją usłyszeć. Dlatego powstaje ten cykl: 5 poruszeń — 5 głębokich tematów, które mogą otworzyć drzwi.

Co Kant rozumie przez „prawo moralne”? Jest to wrodzona zdolność odróżniania dobra od zła — nie wynikająca z zewnętrznych nakazów, ani tradycji, ani autorytetów. To kompas rozumu, który kieruje nas ku temu, co słuszne, a nie tylko wygodne. Prawo moralne: jest uniwersalne — obecne w każdym człowieku, jest wymagające — domaga się działań, które mogłyby stać się zasadą dla wszystkich, jest autonomiczne — nie potrzebuje nagród ani świadków, bo samo w sobie jest źródłem godności.

A może potrzebujesz wsparcia? Jeśli często czujesz, że stoisz na rozdrożu i trudno Ci podejmować decyzję — nie musisz zmagać się z tym sam. Pomagam osobom, które chcą lepiej rozumieć siebie, swoje emocje i decyzje, które podejmują (albo unikają). Jako terapeuta oferuję bezpieczną przestrzeń do rozmowy, refleksji i znalezienia własnej drogi. Jeśli ten tekst z Tobą rezo

Część 1.2 Obserwowanie własnego napięcia Pamiętaj że unikanie stresu tylko go potęguje. Jeśli już Cię dopadł, nie uciekaj. On chce Ci...

Część 1.1 ODWRACANIE UWAGI - technika radzenia sobie oparta na uwadze Odwrócenie uwagi nie jest ucieczką. Jest świadomym działaniem,...

Część 1. Technika radzenia sobie oparta na uwadze. O psychologii i stresie napisano już chyba wszystko. Jednak każdy ma swój czas, kiedy...