Jestem wśród ludzi, a czuję się głęboko samotna/y. To jedno z najbardziej bolesnych doświadczeń psychicznych, bo podważa prostą logikę społeczną: skoro mam ludzi wokół siebie, nie powinnam czuć samotności. A jednak w praktyce terapeutycznej to zdanie pojawia się bardzo często. I niemal zawsze dotyczy nie liczby relacji, lecz ich jakości.

Są zdania, które nie brzmią dramatycznie. Nie krzyczą. Nie wołają o pomoc. A jednak w gabinecie terapeutycznym mają ogromną wagę. Jednym z nich jest właśnie to: „Coraz częściej mam wrażenie, że życie mnie omija.” To zdanie bardzo rzadko pojawia się w momentach ostrego kryzysu. Częściej rodzi się w okresach przejścia, wtedy, gdy zewnętrznie „wszystko jeszcze działa”, ale wewnętrznie zaczyna brakować obecności. Nie chodzi o czas. Chodzi o bycie.

Współczesna kultura psychologiczna jest pełna odpowiedzi na pytanie: jak? Jak uspokoić lęk. Jak regulować emocje. Jak poprawić relacje. Jak działać skuteczniej. A jednak coraz więcej ludzi przychodzi z pytaniem: dlaczego? Dlaczego mam tak żyć. Dlaczego to mnie spotkało. Dlaczego mam się starać. Dlaczego w ogóle wstawać rano. To nie są pytania objawowe. To są pytania egzystencjalne.

Immanuel Kant postawił jedno z najważniejszych zdań w historii myśli o człowieku:„Człowieka należy zawsze traktować jako cel sam w sobie, nigdy wyłącznie jako środek.” To zdanie ma potężne konsekwencje terapeutyczne. Oznacza, że: człowiek nie traci godności, gdy cierpi, nie traci jej, gdy jest zdezorganizowany, nie traci jej, gdy nie funkcjonuje „jak trzeba”. Godność nie jest nagrodą za stabilność. Jest niezbywalną cechą bycia osobą.