renataolszewska22

Nie wybieramy partnera raz. Można mieszkać pod jednym dachem. Można budzić się obok siebie każdego ranka, wspólnie wychowywać dzieci, robić zakupy, planować urlopy i pamiętać o terminach wizyt lekarskich. Można znać czyjeś przyzwyczajenia, ulubioną kawę, rozmiar buta, sposób zasypiania i wszystkie historie opowiadane przy rodzinnym stole. A mimo to można tego człowieka już prawie nie znać. Nie dlatego, że przestał być obecny. Dlatego, że przestaliśmy być go ciekawi.

A co, jeśli najbardziej boimy się właśnie tego, czego najbardziej pragniemy?Brzmi paradoksalnie. A jednak wystarczy rozejrzeć się wokół. Ile osób pozostaje w relacjach, które od dawna przestały dawać im poczucie bezpieczeństwa? Ilu ludzi codziennie jedzie do pracy, której szczerze nie cierpi? Ilu z nas mówi „tak”, choć całe ciało krzyczy „nie”? Ilu żyje według scenariusza napisanego przez rodziców, partnera, środowisko, kulturę albo własny lęk? To nie jest brak wolności.

Nowoczesne społeczeństwa zbudowano na prostym założeniu: więcej wolności = więcej szczęścia. A skoro wolność oznacza możliwość wyboru, to logiczny wniosek wydaje się oczywisty: im więcej opcji, tym lepiej. Barry Schwartz nie neguje wartości wolności. Pokazuje jednak, że po przekroczeniu pewnego punktu liczba możliwości przestaje być błogosławieństwem, a zaczyna być ciężarem. Przestajemy doświadczać wolności. Zaczynamy doświadczać odpowiedzialności.