„Mam wszystko, co powinnam mieć i nie wiem, dlaczego to nie wystarcza”

renataolszewska22
1 dzień temu
3 minut(y) czytania

O pustce sensu u osób, które długo dawały radę

To zdanie bardzo rzadko wypowiadają osoby, które „sobie nie radzą”. Częściej mówią je ludzie, którzy radzili sobie zbyt długo.

Z zewnątrz wszystko się zgadza. Życie jest poukładane. Odpowiedzialne. Racjonalne.

Jest praca, często wymagająca, sensowna, czasem prestiżowa. Jest dom. Relacje. Stabilność.

Jest to, co według społecznych kryteriów powinno wystarczać.

A jednak pojawia się myśl, która bywa natychmiast zagłuszana:

dlaczego ja tego nie czuję? dlaczego to mnie nie karmi? co jest ze mną nie tak?

Tyrania „powinnam” czyli cichy regulator życia

Dlaczego to nie wystarcza - tu nie chodzi o brak wdzięczności. Częściej chodzi o nadmiar wewnętrznego przymusu.

Powinnam się cieszyć. Powinnam docenić. Powinnam być zadowolona, skoro inni mają gorzej.

Ten „powinnam” nie jest lenistwem ani roszczeniem. To efekt lat funkcjonowania w trybie:

odpowiedzialności,
adaptacji,
spełniania ról,
bycia tą, która ogarnia, rozumie, dźwiga.

Problem w tym, że psychika nie żywi się normą. Psychika żywi się sensem, prawdą i żywym kontaktem z sobą.

Gdy życie jest poprawne, ale nie jest Twoje

To, co „powinno wystarczać”, często nie wystarcza, ponieważ:

było budowane na konieczności, nie na pragnieniu,
odpowiadało na pytanie jak trzeba żyć, a nie jak ja chcę żyć,
zapewniało stabilność, ale kosztem kontaktu ze sobą.

W pracy terapeutycznej bardzo często słyszę od takich osób jedno zdanie:

Ja nawet nie wiem, czego chcę - wiem tylko, czego się ode mnie oczekuje.

To nie jest kryzys kaprysu. To kryzys sensu u osób, które długo odkładały siebie na później.

To nie jest wezwanie do rewolucji tylko pytanie dlaczego to nie wystarcza

To doświadczenie nie oznacza, że:

trzeba wszystko rzucić,
zniszczyć to, co zostało zbudowane,
podjąć dramatyczne decyzje.

Bardzo często chodzi o coś znacznie głębszego i spokojniejszego: o odzyskanie prawa do pytań, które przez lata były luksusem:

co w tym życiu jest naprawdę moje?
co mnie karmi, a co tylko działa?
gdzie jest sens, a gdzie tylko dobrze spełniona forma?

Bez tych pytań nawet najbardziej „dojrzałe” życie zaczyna wewnętrznie pustoszeć. i zaczynasz zastanawiać się.

Jak rozpoznać, że to doświadczenie dotyczy właśnie Ciebie?

To nie wygląda jak klasyczny kryzys. Często wygląda jak ciche zmęczenie istnieniem w trybie zadaniowym.

Być może to o Tobie, jeśli:

funkcjonujesz wysoko, ale coraz mniej czujesz,
czujesz się odpowiedzialna/y za wszystko i wszystkich — poza sobą,
trudno Ci powiedzieć, czego chcesz, ale łatwo, czego nie możesz,
sukcesy przestały cieszyć, a odpoczynek nie regeneruje,
masz poczucie, że „Twoje życie jest w porządku”, ale Ty w nim jesteś nieobecna/y,
boisz się zatrzymać, bo nie wiesz, co wtedy poczujesz.

To nie jest brak ambicji. To często zmęczenie życiem w niezakorzenionym w sensie.

Terapia jako przestrzeń powrotu do sensu (nie do „lepszej wersji siebie”)

W tym miejscu terapia nie polega na motywowaniu ani naprawianiu. I na pewno nie na uczeniu „doceniania tego, co jest”.

Polega raczej na:

oddzieleniu tego, co Twoje, od tego, co przejęte,
przywracaniu kontaktu z pragnieniem bez poczucia winy,
odbudowywaniu sensu, który nie jest narzucony, tylko przeżywany.

Jeśli to zdanie jest Ci bliskie to nie znaczy, że coś z Tobą nie tak.

Bardzo często znaczy, że za długo byłaś / byłeś silna/y, rozsądna/y i odpowiedzialna/y.

Zapraszam bez presji na decyzje, bez ocen, z dużą uważnością na sens, tempo i historię Twojego życia.

Bibliografia do poczytania

Man’s Search for MeaningKlasyczna, a jednocześnie bardzo aktualna książka o sensie jako czymś, co nie jest nagrodą za „dobre życie”, lecz odpowiedzią na wewnętrzne pytanie: po co żyję tak, jak żyję?
Existential PsychotherapyPogłębione, humanistyczne spojrzenie na pustkę sensu, odpowiedzialność i wolność. Szczególnie trafna dla osób myślących, wysokofunkcjonujących, które czują, że „coś się nie zgadza”, choć z zewnątrz wszystko wygląda dobrze.
The Happiness TrapO pułapce życia podporządkowanego normie szczęścia i „powinnam”. Pomaga rozpoznać, dlaczego dążenie do dobrego samopoczucia bywa ślepą uliczką, a sens częściej rodzi się z wartości niż z komfortu.
BurnoutKsiążka, która porządkuje doświadczenie wypalenia jako reakcji na długotrwałe przeciążenie i brak sensu — szczególnie ważna dla osób odpowiedzialnych, pomocowych i „tych, które zawsze dają radę”.