Immanuel Kant postawił jedno z najważniejszych zdań w historii myśli o człowieku:„Człowieka należy zawsze traktować jako cel sam w sobie, nigdy wyłącznie jako środek.” To zdanie ma potężne konsekwencje terapeutyczne. Oznacza, że: człowiek nie traci godności, gdy cierpi, nie traci jej, gdy jest zdezorganizowany, nie traci jej, gdy nie funkcjonuje „jak trzeba”. Godność nie jest nagrodą za stabilność. Jest niezbywalną cechą bycia osobą.

Nie jestem nieszczęśliwa/y ale nie czuję, że żyję.To zdanie rzadko brzmi dramatycznie. Często pojawia się mimochodem , bez łez, bez alarmu, bez „wielkiego kryzysu”. A jednak niesie w sobie coś fundamentalnego: utraconą więź z własnym życiem. Nie chodzi o to, że „jest źle”. Bywa stabilnie. Funkcjonalnie. Poprawnie. Czasem wręcz tak, jak „powinno być”. A jednak pojawia się doświadczenie, które wiele osób opisuje podobnie: jakbym żyła obok siebie, jakbym była za szybą, jakby mn

"Nie mam prawa narzekać, a jednak…" To zdanie bardzo rzadko wypowiadane jest głośno. Częściej pojawia się półgłosem, jakby samo jego sformułowanie było czymś niestosownym. Bo przecież: - inni mają gorzej, - życie „obiektywnie” się udało, -nie wydarzyło się nic, co usprawiedliwiałoby trudność. A jednak… coś boli. Coś ciąży. Coś nie daje spokoju. I właśnie w tym miejscu bardzo często pojawia się wstyd.

Słynne sokratejskie „wiem, że nic nie wiem” bywa dziś błędnie rozumiane jako intelektualna poza. Tymczasem w swojej istocie jest to postawa głębokiej pokory wobec drugiego człowieka. Sokrates nie przychodził z odpowiedziami. Przychodził z pytaniami. Nie zakładał, że wie lepiej. Zakładał, że prawda rodzi się w dialogu. To dokładnie ta sama postawa, która leży u podstaw dobrej terapii: brak wszechwiedzy terapeuty, gotowość do bycia w procesie, ciekawość zamiast interpretacyjnej

To, co pacjenci opisują jako „koniec”, bardzo rzadko dotyczy ich potencjału. Znacznie częściej dotyczy ról, które przez lata były jedynym źródłem sensu i energii. Najczęściej kończy się: rola silnej / silnego, funkcja tej, która „zawsze daje radę”, sens oparty wyłącznie na odpowiedzialności, kontroli i byciu potrzebnym. Te strategie bywają bardzo skuteczne. Często są też konieczne na wcześniejszych etapach życia. Ale mają swoją cenę. I swój termin ważności.

To jedno z najczęstszych zdań, jakie słyszę w gabinecie. I jedno z najbardziej mylących. Bo kultura, w której żyjemy, nauczyła nas, że "ciężko" musi mieć powód. Najlepiej konkretny, widoczny, „poważny”:– wydarzenie,– stratę,– kryzys,– diagnozę. Jeśli nie potrafimy wskazać jednego wyraźnego „dlaczego”, bardzo szybko zaczynamy podważać własne odczucia. Skoro „nic złego się nie dzieje”, to może przesadzam? Może jestem zbyt wrażliwa? Może po prostu nie radzę sobie tak dobrze, jak

Co Kant rozumie przez „prawo moralne”? Jest to wrodzona zdolność odróżniania dobra od zła — nie wynikająca z zewnętrznych nakazów, ani tradycji, ani autorytetów. To kompas rozumu, który kieruje nas ku temu, co słuszne, a nie tylko wygodne. Prawo moralne: jest uniwersalne — obecne w każdym człowieku, jest wymagające — domaga się działań, które mogłyby stać się zasadą dla wszystkich, jest autonomiczne — nie potrzebuje nagród ani świadków, bo samo w sobie jest źródłem godności.

Kosmos nie ocenia. Nie wymaga. Nie porównuje. Po prostu jest — nieskończony, cichy, obecny. A w swoim ogromie niesie ukojenie oraz pokorę, która nie rani, lecz przywraca proporcje. Gdy patrzymy w gwiazdy, włączamy naturalną ludzką zdolność do kontemplacji — jedną z najbardziej regenerujących funkcji psychicznych. To ten rodzaj zachwytu, który nie pobudza, ale układa wewnętrzne napięcia, przynosząc jasność i spokój.

Filozofia to takie rozmowy, które nie dzieją się na głos, a jednak trwają w nas nieustannie. Wypełniają niewidzialną przestrzeń między myślą a uczuciem, między zewnętrznym światem a naszym najgłębszym wnętrzem. To dialogi, do których rzadko siadamy z pełną uważnością, a jednak powracamy do nich w chwilach zwątpienia, zachwytu czy przemiany.

Część 1.2 Obserwowanie własnego napięcia Pamiętaj że unikanie stresu tylko go potęguje. Jeśli już Cię dopadł, nie uciekaj. On chce Ci...

Część 1.1 ODWRACANIE UWAGI - technika radzenia sobie oparta na uwadze Odwrócenie uwagi nie jest ucieczką. Jest świadomym działaniem,...

Część 1. Technika radzenia sobie oparta na uwadze. O psychologii i stresie napisano już chyba wszystko. Jednak każdy ma swój czas, kiedy...