Mam wszystko, co powinnam mieć i nie wiem, dlaczego to nie wystarcza. To zdanie bardzo rzadko wypowiadają osoby, które „sobie nie radzą”. Częściej mówią je ludzie, którzy radzili sobie zbyt długo. Z zewnątrz wszystko się zgadza. Życie jest poukładane. Odpowiedzialne. Racjonalne. Jest praca, często wymagająca, sensowna, czasem prestiżowa. Jest dom. Relacje. Stabilność. A jednak pojawia się myśl, która bywa natychmiast zagłuszana: dlaczego tego nie czuję?

Nie jestem nieszczęśliwa/y ale nie czuję, że żyję.To zdanie rzadko brzmi dramatycznie. Często pojawia się mimochodem , bez łez, bez alarmu, bez „wielkiego kryzysu”. A jednak niesie w sobie coś fundamentalnego: utraconą więź z własnym życiem. Nie chodzi o to, że „jest źle”. Bywa stabilnie. Funkcjonalnie. Poprawnie. Czasem wręcz tak, jak „powinno być”. A jednak pojawia się doświadczenie, które wiele osób opisuje podobnie: jakbym żyła obok siebie, jakbym była za szybą, jakby mn

Słynne sokratejskie „wiem, że nic nie wiem” bywa dziś błędnie rozumiane jako intelektualna poza. Tymczasem w swojej istocie jest to postawa głębokiej pokory wobec drugiego człowieka. Sokrates nie przychodził z odpowiedziami. Przychodził z pytaniami. Nie zakładał, że wie lepiej. Zakładał, że prawda rodzi się w dialogu. To dokładnie ta sama postawa, która leży u podstaw dobrej terapii: brak wszechwiedzy terapeuty, gotowość do bycia w procesie, ciekawość zamiast interpretacyjnej

To jedno z najczęstszych zdań, jakie słyszę w gabinecie. I jedno z najbardziej mylących. Bo kultura, w której żyjemy, nauczyła nas, że "ciężko" musi mieć powód. Najlepiej konkretny, widoczny, „poważny”:– wydarzenie,– stratę,– kryzys,– diagnozę. Jeśli nie potrafimy wskazać jednego wyraźnego „dlaczego”, bardzo szybko zaczynamy podważać własne odczucia. Skoro „nic złego się nie dzieje”, to może przesadzam? Może jestem zbyt wrażliwa? Może po prostu nie radzę sobie tak dobrze, jak