Mam wszystko, co powinnam mieć i nie wiem, dlaczego to nie wystarcza. To zdanie bardzo rzadko wypowiadają osoby, które „sobie nie radzą”. Częściej mówią je ludzie, którzy radzili sobie zbyt długo. Z zewnątrz wszystko się zgadza. Życie jest poukładane. Odpowiedzialne. Racjonalne. Jest praca, często wymagająca, sensowna, czasem prestiżowa. Jest dom. Relacje. Stabilność. A jednak pojawia się myśl, która bywa natychmiast zagłuszana: dlaczego tego nie czuję?

"Nie mam prawa narzekać, a jednak…" To zdanie bardzo rzadko wypowiadane jest głośno. Częściej pojawia się półgłosem, jakby samo jego sformułowanie było czymś niestosownym. Bo przecież: - inni mają gorzej, - życie „obiektywnie” się udało, -nie wydarzyło się nic, co usprawiedliwiałoby trudność. A jednak… coś boli. Coś ciąży. Coś nie daje spokoju. I właśnie w tym miejscu bardzo często pojawia się wstyd.

Społeczna etykieta siły działa podstępnie. Z jednej strony przynosi uznanie, zaufanie i podziw. Z drugiej — zamyka bardzo ważne drzwi. Osoby postrzegane jako „silne”: - rzadziej słyszą pytanie „czy czegoś potrzebujesz?”, - rzadziej otrzymują realną pomoc, - częściej spotykają się z założeniem, że „poradzą sobie same”. Ich potrzeby stają się niewidzialne.

Słynne sokratejskie „wiem, że nic nie wiem” bywa dziś błędnie rozumiane jako intelektualna poza. Tymczasem w swojej istocie jest to postawa głębokiej pokory wobec drugiego człowieka. Sokrates nie przychodził z odpowiedziami. Przychodził z pytaniami. Nie zakładał, że wie lepiej. Zakładał, że prawda rodzi się w dialogu. To dokładnie ta sama postawa, która leży u podstaw dobrej terapii: brak wszechwiedzy terapeuty, gotowość do bycia w procesie, ciekawość zamiast interpretacyjnej