Immanuel Kant postawił jedno z najważniejszych zdań w historii myśli o człowieku:„Człowieka należy zawsze traktować jako cel sam w sobie, nigdy wyłącznie jako środek.” To zdanie ma potężne konsekwencje terapeutyczne. Oznacza, że: człowiek nie traci godności, gdy cierpi, nie traci jej, gdy jest zdezorganizowany, nie traci jej, gdy nie funkcjonuje „jak trzeba”. Godność nie jest nagrodą za stabilność. Jest niezbywalną cechą bycia osobą.

Społeczna etykieta siły działa podstępnie. Z jednej strony przynosi uznanie, zaufanie i podziw. Z drugiej — zamyka bardzo ważne drzwi. Osoby postrzegane jako „silne”: - rzadziej słyszą pytanie „czy czegoś potrzebujesz?”, - rzadziej otrzymują realną pomoc, - częściej spotykają się z założeniem, że „poradzą sobie same”. Ich potrzeby stają się niewidzialne.

Słynne sokratejskie „wiem, że nic nie wiem” bywa dziś błędnie rozumiane jako intelektualna poza. Tymczasem w swojej istocie jest to postawa głębokiej pokory wobec drugiego człowieka. Sokrates nie przychodził z odpowiedziami. Przychodził z pytaniami. Nie zakładał, że wie lepiej. Zakładał, że prawda rodzi się w dialogu. To dokładnie ta sama postawa, która leży u podstaw dobrej terapii: brak wszechwiedzy terapeuty, gotowość do bycia w procesie, ciekawość zamiast interpretacyjnej

Filozofia to takie rozmowy, które nie dzieją się na głos, a jednak trwają w nas nieustannie. Wypełniają niewidzialną przestrzeń między myślą a uczuciem, między zewnętrznym światem a naszym najgłębszym wnętrzem. To dialogi, do których rzadko siadamy z pełną uważnością, a jednak powracamy do nich w chwilach zwątpienia, zachwytu czy przemiany.