Współczesna psychotraumatologia coraz wyraźniej mówi o tym, że trauma to nie tylko: reakcja układu nerwowego, pamięć ciała, nadmiar pobudzenia. To także, a czasem przede wszystkim, rana sensu Filozofowie widzieli to pierwsi: trauma rozbija opowieść o świecie, podważa zaufanie do rzeczywistości, niszczy oczywistość istnienia. Dlatego osoba po traumie często nie pyta: „jak mam się uspokoić?” Pyta:„jak mam dalej żyć w świecie, który przestał być bezpieczny?”

Søren Kierkegaard jako jeden z pierwszych powiedział coś, co do dziś bywa mylone z patologią: lęk nie jest zaburzeniem —jest konsekwencją wolności. Jeśli mogę wybierać, mogę też zbłądzić. Jeśli moje życie ma znaczenie, mogę je utracić.Jeśli coś jest ważne, mogę to stracić. Lęk egzystencjalny nie jest więc „błędem systemu”. Jest dowodem, że życie nie jest obojętne. Współczesna psychologia często próbuje ten lęk: wygładzić, zredukować uspokoić zredukować, uspokoić.

To, co pacjenci opisują jako „koniec”, bardzo rzadko dotyczy ich potencjału. Znacznie częściej dotyczy ról, które przez lata były jedynym źródłem sensu i energii. Najczęściej kończy się: rola silnej / silnego, funkcja tej, która „zawsze daje radę”, sens oparty wyłącznie na odpowiedzialności, kontroli i byciu potrzebnym. Te strategie bywają bardzo skuteczne. Często są też konieczne na wcześniejszych etapach życia. Ale mają swoją cenę. I swój termin ważności.

Czy kiedykolwiek poczułaś, że życie biegnie obok Ciebie? Że działasz, ale jakby ktoś inny trzymał ster? Że jesteś zmęczona nie dlatego, że robisz za dużo - ale dlatego, że robisz rzeczy, które nie są Twoje? To właśnie takie momenty zapraszają do zatrzymania. Do spojrzenia nie na świat - ale do środka. Nie po gotowe rozwiązania, ale po prawdę, która od dawna czeka, by ją usłyszeć. Dlatego powstaje ten cykl: 5 poruszeń — 5 głębokich tematów, które mogą otworzyć drzwi.