Immanuel Kant postawił jedno z najważniejszych zdań w historii myśli o człowieku:„Człowieka należy zawsze traktować jako cel sam w sobie, nigdy wyłącznie jako środek.” To zdanie ma potężne konsekwencje terapeutyczne. Oznacza, że: człowiek nie traci godności, gdy cierpi, nie traci jej, gdy jest zdezorganizowany, nie traci jej, gdy nie funkcjonuje „jak trzeba”. Godność nie jest nagrodą za stabilność. Jest niezbywalną cechą bycia osobą.

Stan pomiędzy.... najbardziej ignorowany sygnał ostrzegawczy. To zdanie nie brzmi dramatycznie. Nie wywołuje alarmu. Często przechodzi niezauważone nawet przez osobę, która je wypowiada. A jednak w pracy terapeutycznej to jedno z najważniejszych zdań ostrzegawczych, jakie możemy usłyszeć. Opisuje stan przedkryzysowy, który w naszej kulturze jest niemal niewidzialny. Bo nie wygląda „wystarczająco poważnie”.

To jedno z najczęstszych zdań, jakie słyszę w gabinecie. I jedno z najbardziej mylących. Bo kultura, w której żyjemy, nauczyła nas, że "ciężko" musi mieć powód. Najlepiej konkretny, widoczny, „poważny”:– wydarzenie,– stratę,– kryzys,– diagnozę. Jeśli nie potrafimy wskazać jednego wyraźnego „dlaczego”, bardzo szybko zaczynamy podważać własne odczucia. Skoro „nic złego się nie dzieje”, to może przesadzam? Może jestem zbyt wrażliwa? Może po prostu nie radzę sobie tak dobrze, jak