Nie wybieramy partnera raz. Można mieszkać pod jednym dachem. Można budzić się obok siebie każdego ranka, wspólnie wychowywać dzieci, robić zakupy, planować urlopy i pamiętać o terminach wizyt lekarskich. Można znać czyjeś przyzwyczajenia, ulubioną kawę, rozmiar buta, sposób zasypiania i wszystkie historie opowiadane przy rodzinnym stole. A mimo to można tego człowieka już prawie nie znać. Nie dlatego, że przestał być obecny. Dlatego, że przestaliśmy być go ciekawi.

Jestem wśród ludzi, a czuję się głęboko samotna/y. To jedno z najbardziej bolesnych doświadczeń psychicznych, bo podważa prostą logikę społeczną: skoro mam ludzi wokół siebie, nie powinnam czuć samotności. A jednak w praktyce terapeutycznej to zdanie pojawia się bardzo często. I niemal zawsze dotyczy nie liczby relacji, lecz ich jakości.

Immanuel Kant postawił jedno z najważniejszych zdań w historii myśli o człowieku:„Człowieka należy zawsze traktować jako cel sam w sobie, nigdy wyłącznie jako środek.” To zdanie ma potężne konsekwencje terapeutyczne. Oznacza, że: człowiek nie traci godności, gdy cierpi, nie traci jej, gdy jest zdezorganizowany, nie traci jej, gdy nie funkcjonuje „jak trzeba”. Godność nie jest nagrodą za stabilność. Jest niezbywalną cechą bycia osobą.