Słynne sokratejskie „wiem, że nic nie wiem” bywa dziś błędnie rozumiane jako intelektualna poza. Tymczasem w swojej istocie jest to postawa głębokiej pokory wobec drugiego człowieka. Sokrates nie przychodził z odpowiedziami. Przychodził z pytaniami. Nie zakładał, że wie lepiej. Zakładał, że prawda rodzi się w dialogu. To dokładnie ta sama postawa, która leży u podstaw dobrej terapii: brak wszechwiedzy terapeuty, gotowość do bycia w procesie, ciekawość zamiast interpretacyjnej

Epiktet pisał w Enchiridionie zdanie, które do dziś mogłoby wisieć na ścianie każdego gabinetu terapeutycznego: „Ludzi nie niepokoją same rzeczy, lecz ich wyobrażenia o rzeczach.” To zdanie jest rewolucyjne. I jednocześnie niepokojąco proste. Stoicy jako pierwsi jasno oddzielili: zdarzenie od znaczenia, jakie mu nadajemy. Nie negowali emocji. Nie mówili: „nie czuj”.

„Dlaczego właśnie ja?” Ale co, jeśli to pytanie zawiera błędne założenie? Co, jeśli los — zamiast być przypadkowo kapryśny — jest bezlitośnie sprawiedliwy? Może nie nagradza za zasługi, ale przynosi to, co jest konieczne do kolejnego kroku. Nie to, czego chcemy — ale to, co pozwala nam bardziej stać się sobą. Brzmi okrutnie? A może wyjątkowo głęboko?