Są zdania, które nie brzmią dramatycznie. Nie krzyczą. Nie wołają o pomoc. A jednak w gabinecie terapeutycznym mają ogromną wagę. Jednym z nich jest właśnie to: „Coraz częściej mam wrażenie, że życie mnie omija.” To zdanie bardzo rzadko pojawia się w momentach ostrego kryzysu. Częściej rodzi się w okresach przejścia, wtedy, gdy zewnętrznie „wszystko jeszcze działa”, ale wewnętrznie zaczyna brakować obecności. Nie chodzi o czas. Chodzi o bycie.

To, co pacjenci opisują jako „koniec”, bardzo rzadko dotyczy ich potencjału. Znacznie częściej dotyczy ról, które przez lata były jedynym źródłem sensu i energii. Najczęściej kończy się: rola silnej / silnego, funkcja tej, która „zawsze daje radę”, sens oparty wyłącznie na odpowiedzialności, kontroli i byciu potrzebnym. Te strategie bywają bardzo skuteczne. Często są też konieczne na wcześniejszych etapach życia. Ale mają swoją cenę. I swój termin ważności.