Co Kant rozumie przez „prawo moralne”? Jest to wrodzona zdolność odróżniania dobra od zła — nie wynikająca z zewnętrznych nakazów, ani tradycji, ani autorytetów. To kompas rozumu, który kieruje nas ku temu, co słuszne, a nie tylko wygodne. Prawo moralne: jest uniwersalne — obecne w każdym człowieku, jest wymagające — domaga się działań, które mogłyby stać się zasadą dla wszystkich, jest autonomiczne — nie potrzebuje nagród ani świadków, bo samo w sobie jest źródłem godności.

Kosmos nie ocenia. Nie wymaga. Nie porównuje. Po prostu jest — nieskończony, cichy, obecny. A w swoim ogromie niesie ukojenie oraz pokorę, która nie rani, lecz przywraca proporcje. Gdy patrzymy w gwiazdy, włączamy naturalną ludzką zdolność do kontemplacji — jedną z najbardziej regenerujących funkcji psychicznych. To ten rodzaj zachwytu, który nie pobudza, ale układa wewnętrzne napięcia, przynosząc jasność i spokój.

Filozofia to takie rozmowy, które nie dzieją się na głos, a jednak trwają w nas nieustannie. Wypełniają niewidzialną przestrzeń między myślą a uczuciem, między zewnętrznym światem a naszym najgłębszym wnętrzem. To dialogi, do których rzadko siadamy z pełną uważnością, a jednak powracamy do nich w chwilach zwątpienia, zachwytu czy przemiany.